Bir zamanlar çocuk kahkahalarıyla yankılanan bu bahçe, şimdi sessizliğe bürünmüş olsa da, Geçkinli Köyü İlkokulu’nun duvarları hâlâ anılarla dolu. Burası, benim de aralarında bulunduğum pek çok öğrencinin ilk harfleri öğrendiği, hayallerini kurduğu ve yarım saatlik tenefüslerde futbol topunun peşinden koştuğu yerdi. Şimdi düğün salonuna dönüşen bu alanda bir zamanlar basketbol potası vardı ve bizler burada sporun ve arkadaşlığın tadını çıkarırdık.
Okul kapılarını kapatsa da, bu bahçe hâlâ köyün kalbi olarak atıyor. Düğünler, mevlütler ve dualar için buluşma noktası haline gelen bu alan, köyümüzün sosyal yaşamının merkezi oldu. Her yeni etkinlik, bu topraklara yeni anılar ekliyor ve köyün tarihine yeni sayfalar yazıyor.
Burası sadece bir okul bahçesi değil, aynı zamanda bir miras. Buraya yapılacak her yatırım, sadece fiziksel bir iyileştirme değil, aynı zamanda bu toprakların ruhunu canlandıran bir saygı duruşu.
Ben de bu fotoğrafta, en ön sıranın sağdan ikinci öğrencisi olarak yer alıyorum.
Bu fotoğraf, sadece bizim değil, hepimizin hikayesi.
Kategori:Köşe Yazıları